İş yerindeki mesaisi bitmişti Burçak'ın. Fakat eve gitmek hiç içinden gelmiyordu. Oysa; canından çok sevdiği, biricik eşine, kocasına Mehmet'ine her zaman
yaptığı gibi işlerine çabucak bitirip, erkenden eve gidip güzel bi akşam yemeği hazırlamayı alışkanlık haline getirmişti. Damla, giderken Burçak'a:
-Sen hiç merak etme! Gözüm Mehmet'in üzerinde yanlış hiç bir şey yapamaz. demişti.
  Burçak, kadınların bu yersiz ve saçma düşüncelerime hiç bi zaman anlam verememişti zaten. Hem Mehmet onun kocasıydı. Damla'ya ne oluyordu? Erkeğini evine bağlarsan, onun seni sevmesini sağlarsan böyle bir şey yapamazdıki. zaten Mehmet'le ettikleri bi yeminleri vardı.  Hepsinden önemlisi yıllardır aynı yastığa baş koyduğu adama güveniyordu ve onu seviyordu. Bunları düşünürken Damla'ya:
-Beni düşündüğün için teşekkür ederim ama böyle bir şey yapmana gerek görmüyorum. Ben biriciğime güveniyorum demişti. Damla:
-Erkek milleti değil mi kızım? İki kadehle çakır keyif olurlar, kendilerini kaybederler. Zaten gündüz boyunca geçirilen bir sürü sıkıcı toplantıdan sonra revü'deki kızların güzelliği itici gelmez. Ama sen merak etme. Ben varım...
  Burçak ne kadar ısrar etse de kafasına koymuştu bi kere Damla. Ama biliyordu Mehmet ona asla böyle bir şey yapmaz, Damla da kendini yakalayacağım diye paralayıp dursundu...
  Burçak, evine girdiğinde ev sessizdi. Birazdan kapı çalacak ve Mehmet elinde her zaman sevdiği papatyalarla karısını kucaklayacaktı. Burçak'ta "kokunu taa aşağı sokaktan duydum" diyip biriciğini öpecekti. Ama yoktu Mehmet.. Ilık bi duş aldıktan sonra eşofmanını giyinip kitabını eline aldı. Daniel Goleman okurken birden bire elinde olmadan beyninde o cümle şimşek gibi çaktı "REVÜDEKİ KIZLARIN GÜZELLİĞİ İTİCİ GELMEZ" ya o kızların baş döndürücülüklerine yenik düşersen diye düşündü. Sonra bunları düşündüğü için kendine kızarak kitabına döndü. Yapmayacaktı! Düşünmeyecekti bi daha böyle şeyler...
  Akşam önce biriciğiyle ardından Damla'yla konuştu. Mehmet'le uzun uzun konuştular. Günlerinin nasıl geçtiğini, birbirlerini ne kadar özlediklerini anlattılar. Ardından Damla aradı. Mehmet'in yaptığı her şeyi birer birer anlattı. Bir şeyi iki kere dinlemekten nefret ediyordu Burçak ama söz konusu Mehmet olunca bıkmıyordu. Damla'yı gülümseyerek dinledi. Sonrasında nezaket icabı teşekkür ederek telefonu kapattı. "deli kız! boş yere kendini yoruyor" diye düşündü.
  Yatağında yanında kimse olmadan uyumaya çalıştı. Mehmet'in kollarında güveni ve sıcaklığı hissederek uyumaya alışmıştı... Sonraki iki günde aynı rutinlikle geçti.
  Ve Mehmet'in geleceği gün gelmişti. Bitirmesi gereken işi olduğu için biriciğini karşılamaya gidememişti. Mehmet'te uçaktan iner inmez onu aramıştı.
-Evimize gidiyorum seni çok özledim demişti.
  Burçak eve geldiğinde masanın üzerinde yine o dünyalar güzeli papatyalar duruyordu. Mehmet banyodaydı. Dağıttığı kıyafetleri özlemle, sarılarak, koklayarak topladı. Sonra mutfağa geçti. Dünden hazırladığı yemeği fırına verdi salata hazırlamaya başladı. Sonra biriciğinin ellerini belinde ve dudağını yanağında hissetti. Karısının kokusunu içine çekti Mehmet:
-Hiç bi yer senin yanın kadar huzur vermiyor bana dedi.
Ardından karısı için aldığı hediyeyi verdi. Sonsuzluk işaretinin sağ ve sol kenarlarına konmuş iki kalp tasarımlı bir kolye. Evet! onların aşkları sonsuzdu.
  Burçak masayı hazırlamaya başladı. Papatyaları masaya özenle yerleştirdi. Birer tane de tabaklarının yanına koydu. Kırmızı şarap açtı. Bunları yaparken Damla'dan da olumlu cevap çıktı diye kendiyle alay etti. Yemeklerini yerken Mehmet; iş görüşmelerini, yapılan anlaşmadan sonra verilen kutlamayı anlattı. Ama Mehmet'in anlatmadığı başka şeylerde vardı. Burçak, sevdiği adamın her hareketinin ne anlama geldiğini bilirdi. Bakışlarından belliydi. Suçluluk duygusu vardı. Üstelemedi. Bilmem gereken bir şeyse nasıl olsa anlatır diye düşündü. Birlikte romantik bi İrlanda filmi izlediler. Film bittiğinde Mehmet'in yorgun olduğunu düşünüp uyumak istedi Burçak. Ama Mehmet, konuşmak istediğini söyledi. Cümleler dudaklarından dökülüp kalbinde derin yaralar açarken Burçak sessizlikle dinledi onu.
-Biriciğim sana söylemem daha doğrusu itiraf etmem gereken bir şey var. Nasıl söylenir bilmiyorum ama anlatmam lazım... kutlamadan sonra odama çekildim. çok içmiştim. Kendimi hemen yatağa attım. Fakat daha sonra kapı çalındı. Açacak halde değildim ama ısrarla çalıyodu. Kapıyı açtığımda karşımda kutlamadaki kızlardan birini gördüm. Bizimle iş yapan şirketin armağanıymış. Kapıyı kapatmaya çalıştım ama sersemliğimden faydalanarak kapıyı itip içeri girdi.. Yemin ederim kendimde değildim. sabah uyandığımda gitmişti zaten. Yüzünü bile hatırlamıyorum dedi.
  Burçak hiç bir şey söyleyemedi. Kalktı ve evlerindeki Kur'an-ı Kerim'i getirdi. Mehmet yeminlerini tazeleyeceklerini düşünerek sevindi. Tam elini Kur'an a uzatacakken Burçak elini tuttu.
-Sen değil! Ben yemin edeceğim dedi. Ardından elini Kur'an ın üzerine koyup şunları söyledi.
-Yemin ederim ki bende karşıma çıkan ilk fırsatı değerlendireceğim. Bende bir gün aynı şartlar altında sana ihanet edeceğim. Daha sonra yüzünü bile unutacağım. Belki adını bile bilmediğim biriyle...
-Ne diyorsun sen diye haykırdı Mehmet. Olur mu hiç...
-Neden olmasın? Ettiğimiz yemin ikimizi de bağlıyordu. Sen bozduysan karşılık vermek benim hakkım olmalı. senin diğer erkeklerden şanssızlığın benim gibi düşünen biriyle evli olman. Boşanmaktan daha büyük cezalarda var ama istersen evliliğimizi sonlandırabiliriz...
-Anlatmayabilirdim de...
-Sen vicdanını rahatlatmak için anlattın. Bunu yapmayabilirimde ama artık eskisi gibi benden emin olmayacaksın. Hep diken üzerinde olacaksın dedi
  Sustu Mehmet... Yapmayadalirim demişti Burçak. Ama içi bir türlü rahat etmiyordu. Aradan iki yıl geçmişti. Yaşamlarına eskisi gibi devam ettiler. Dönüp açmadılar hiç onun konusunu. Ama Mehmet'in beynini kemiren bi "acaba" vardı hep...
  Damla nın bilmemesine de sevindi Burçak. Mehmet'ten öğrenmişti. zaten en güzeli de buydu...
  

   Söyleyemediler Burçak'a Mehmet'in öldüğünü. "Ağır yaralı" dediler. Burçak giderken içinden sonsuz dua etti. Yalvardı, yakardı ALLAH'a...
  Geldiklerinde Mehmet'in hurdaya dönmüş arabası ve 15-20 metre ötede gazeteler örtülüdü cesedini gördü. İnanmak istemedi Burçak. Yavaşça yanına gitti. eğildi gazeteyi kaldırdı. öylece kalakaldı. Cesedi bulan kişinin sesiyle irkildi:
-Bulduğumda çoktan ölmüştü abla. Kaskatıydı vücudu. Ne yaptım ettim kapatamadım gözlerini.
Kapandı vücuduna. Sonra doğruldu ve
-Yapamadım biriciğim! Gerçekleştiremedim yeminimi. Bunu bil ve rahat uyu! dedi. ardından elleriyle kapattı gözlerini....

Hikaye için tşkler çok güzeL.

güzel yazı baştan sona okudum teşekkürler

beğnmiş olmanıza sevindim ilk defa hikaye yazdım. hep yazı, şiir yazıodum değmeyenler için. devamı gelir inşallah